Mijn naam is Juliette en ik schrijf.

Wanneer ik alleen ben, vormen letters woorden en die woorden maken verhalen. Ik schrijf, zodat ik onthoud of verwerk wat mij raakt. Of het nu liefde is of angst, donker of juist licht. Er omheen draaien kan tussen de regels door niet. En dus is alles echt wat je hier leest en ziet.

De naam Letters van Juliette verwijst naar brieven, waarvan ik er een hoop heb geschreven. Als klein meisje had ik een penvriendin en we waren beiden vreselijk dol op paarden. Dus daar schreven wij over, heen en weer. Over onze rijlessen, lievelingspony’s en poetsavonturen. Soms zaten de brieven volgeplakt met foto’s of met paardenstickers. Die paardenliefde raakte ik in mijn twintigerjaren kwijt, maar het schrijven bleef. Ik schreef over nieuwe liefdes maar ook met name over mijzelf. Over mijn ervaringen en mijn onzekerheden. Mijn behoefte aan vrijheid versus mijn verlatings- of bindingsangst. Mijn drang naar uniek zijn maar tegelijkertijd mijn angst om ergens niet bij te horen. Mijn hypochondrische trekjes en het kijken van de film The Notebook hebben ervoor gezorgd dat ik begonnen ben met opschrijven van verhalen over mijn huidige liefdesrelatie. Hoewel ik ook geloof in de wet van aantrekkingskracht en het manifesteren van je droomleven. Dus bij deze: mijn man gaat die verhalen nooit aan mij hoeven voorlezen. Ik kan ze als ik 80 ben gewoon nog zelf vertellen. Maar zo’n naslagwerk kan geen kwaad. Ik ben het-zekere-voor-het-onzekere-type, ga ook altijd voor vertrek naar de wc. Maak je geen zorgen, die zoetsappige autobiografische verhalen zul je op mijn blog niet vinden. Ik begrijp best dat niemand buiten mijn vriend daar op zit te wachten. Maar mogelijk vind je (tussen de regels door) wat glimpjes of scenes terug. Ik hoop dat je plezier haalt uit mijn letters. Zo niet, kun je altijd nog The Notebook gaan kijken.