Het Domplein in Utrecht staat zaterdagmiddag halfvol met demonstranten. Niet voor oorlogsmisdaden, niet voor mensenrechten, niet voor onderwijs of cultuur maar voor.. wat eigenlijk? Wanneer ik me begeef in de straten en de meute passeer wordt het me snel duidelijk . Een vrouw in een groene vuilniszak met daarop grote letters: wat groen is, moet groen blijven. Ik hoop voor haar dat deze leus niet voor haar geldt, maar haar punt is duidelijk. De mensen zijn naar de binnenstad gekomen vanuit de liefde voor natuur. Én, blijkt na een snelle check op Google, hun eigen leefomgeving. Het gaat namelijk over de verbreding van de A27, ook wel: de slag om Amelisweerd.
Bijkbaar speelt dit issue al tientallen jaren. Ik, als niet Utrechter, had er nog nooit over gehoord. Terwijl ik naar de schreeuwende menigte kijk vraag ik mezelf af wat voor mij een reden zou zijn om eens mee te doen aan zo’n vertoning. Het lopen van de klimaatmars, lijkt me ergens wel wat. Maar door zo’n vrouw in een vuilniszak, die loopt te blèren dat ‘haar bos weer de klos’ is, duik ik snel weer terug in mijn veilige bubbel in mijn niet-zo-groene-omgeving.
Toch intrigeert het mij. Wat zijn dit voor mensen? Van een afstandje observeer ik het schreeuwende tafereel. Spandoeken, stokken en vlaggen. Eén man neemt het voortouw in het brullen van wat brave teksten. De energie is niet bepaald meeslepend en er zijn meer omstanders zoals ik, dan groengekleurde mee-brullers. Toch vind ik het ook iets engs hebben, zo’n groep strijdende mensen. Brullend op een plein. Hier en daar zie ik wat politieagenten staan, maar die lijken zich niet druk te maken. Ze hebben vast voor hetere vuren gestaan dan deze in vuilniszak-gehesen geitenwollensokken types die vooral druk zijn met stoepkrijten van het plein: ‘alles voor de bomen’.
Op het plein hangt een enorm spandoek met daarop de tekst: ‘je hebt het niet gesnapt als je nu nog een bos voor een snelweg kapt‘. Het spandoek hangt ironisch genoeg tussen twee bomen in. Blijkbaar was het vastspijkeren van dit doek aan twee bomen gerechtvaardigd. Het doel heiligt de middelen, zeggen we dan.
Ik besluit het plein snel weer te verlaten en duik in een van de kleine straatjes een boekenwinkel in. Het is er druk, dat doet me goed. Blijkbaar wordt er nog steeds veel gelezen, denk ik. Maar de balievrouw prikt door die gedachte heen: “komt door Amelisweerd” zegt ze. Das vreemd. Want zonder gekapte bomen, ook geen boeken. Wat nou als van al die bomen uit landgoed Amelisweerd, boeken voor de Utrechtenaar worden gemaakt? Dan zie ik het nieuwe boek van Sander Schimmelpenninck: De domheid regeert. Nog maar 1 exemplaar over, blijkbaar was dit de bomen waard.
En met het boek van Sander onder mijn arm verlaat ik Utrecht.
Geef een reactie