In het vliegtuig zit ik naast een moeder met haar twee kinderen. Zij zit in het midden, ik zit naast het jongetje aan de buitenkant van de vierzits. Hij kijkt met zijn oranje Turkish-Airlines-koptelefoon op naar een kinderprogramma. Na ongeveer een uur vliegen dekt zijn moeder hem toe met een dekentje. Onafgeleid kijkt het jongetje naar zijn scherm. Hij laat zich toedekken, hoeft zelf niets te doen.
Ik weet niet waarom maar het raakt me. De zorgzaamheid van deze moeder. Zonder dat haar kind er om vraagt, zij let op hem. Zorgt dat hij comfortabel is, veilig en warm. Het lijkt me een grote opgave, om altijd voor iemand te moeten zorgen en altijd voor iemand klaar te staan. Je eigen behoeften opzij zetten en vrijheden opgeven. Natuurlijk zijn er ook ouders met een minder hoge standaard. Een standaard, die wordt bepaald door cultuur en omgeving, eigen opvoeding en ervaringen.
Dacht ik er soms maar wat minder zwaar over. Dan was het leven en het maken van keuzes als het gaat om wel of geen kinderen vast makkelijker. En hoewel een kind krijgen niet iets is waar je je volledig op kunt voorbereiden (helemaal niet als ik de mensen in mijn omgeving mag geloven) zou ik best graag even met een VR-bril willen ervaren hoe het is om moeder te zijn. Even kijken of je er echt zoveel voor terug krijgt als dat iedereen zegt.
Maar in plaats van een VR-experience zit ik naast dit jongetje en kijk ik af en toe, vanuit mijn ooghoek of stiekem opzij. Hij kijkt de ene tekenfilm na de ander. Na een paar uur gaat het scherm uit en sluit het hele gezin haar ogen. Ik besluit hetzelfde te doen. Het duurt niet lang of ik voel dat er iets tegen mijn boven arm aanrolt. Een klein hoofdje rust tegen mij aan. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ik ga proberen zo lang mogelijk stil te blijven zitten. Met zijn allen warm onder een dekentje.
Geef een reactie