Geen gesprek

Een maand geleden schreef ik hier over een online gesprek dat volgde nadat ik iets had geplaatst over het extreemrechtse geweld op het Malieveld op 20 september. Het was een gesprek met iemand die anders denkt dan ik en dat mocht er zijn. We probeerden elkaar misschien wel te overtuigen, maar raakten niet gefrustreerd of boos op de ander. Ik kreeg een inkijkje in zijn politieke standpunten en ideeën en probeerde zelf de mijne zo goed mogelijk om te zetten in woorden. Het was een respectvol, leerzaam en waardevol gesprek.

Deze week plaatste ik weer iets op social media. Een post van Rocher Koendjbiharie, over racisme bij het SBS-verkiezingsdebat. Zelf keek ik het debat donderdagavond met verbazing. De opzet, het publiek, de gestelde vragen van zowel Wilfred als de mensen in het publiek, ik vond het tenenkrommend. 

Eerder schreef ik op mijn blog over discriminatie en over de spanning die ik voel tussen me uitspreken en mijn eigen positie. Ik vind het daarom soms makkelijker om woorden van anderen te (her)gebruiken of een podium te geven. Liever dat, dan ‘how can i make this about me’-situaties, al klinkt dat van iemand met een eigen blog misschien wat vreemd. 

Na het lezen van Rochers stuk sloeg mijn verbazing om in schaamte, verdriet en walging. Hij slaat voor mij de spijker op zijn kop. Eén van de fragmenten die ik online deelde:

Hoe verwachten ze ook dat te integratie beter zal gaan? Hoe kunnen ze serieus denken dat de Ander maar braaf zal knikken en meebewegen als die dag in, dag uit moet horen dat die het probleem is? Heb je dat ooit meegemaakt? Altijd moeten horen dat jij het probleem bent? Politici en gelijkgestemden die continu met de vinger wijzen en niks anders tonen dan kilheid, oogsten wat ze zaaien.

Ik geloof zelf graag dat iedereen in Nederland tegen racisme is. Misschien is dat net zo naïef als mijn verbazing over het SBS-debat, maar een beetje naïviteit helpt om wat positiever naar de wereld te kijken 🙂 Dus toen ik opnieuw een reactie uit onverwachte hoek kreeg (van een ander persoon), stond ik klaar om uit te leggen waarom ik het zo eens was met de woorden van Rocher. 

Helaas was mijn hoop om ook met deze persoon een respectvol, leerzaam en waardevol gesprek te voeren wel naïef. Het verliep namelijk zo:

Persoon: [..] als je je zorgen uit over migratie ben je extreem-rechts en een racist. Rechts mag zich toch ook uiten? Ook als het niet in het straatje past van links. Probeer jij je nog is in een ander te verplaatsen?

Ik: Ik probeer me te verplaatsen in de mensen die als zondebok worden gebruikt, maar dat lukt me nooit helemaal want ik ben zelf wit en vol met privileges. 

Rechts mag zich zeker uiten, wie zegt dat dat niet mag?

Volgens mij zijn er genoeg mensen op links die iets aan migratie willen doen. Verschil zit hem in taalgebruik, woordkeus en de ‘ander’ op basis van afkomst als gevaar en tweederangs burger/mens wegzetten. Dat zijn geen zorgen, dat is racisme.

Persoon: Vertel eens wat iemand met een migratie achtergrond in dit land niet kan wat jij wel kan?

Ik: Waarom vraag je dat aan mij?

Persoon: Jij zegt toch dat je privileges hebt?

[3 minuten later, ik had het bericht nog niet gelezen]

Persoon: Ik ga hiermee ophouden, compleet kansloos en de weg kwijt naar mijn idee met alles wat ik voorbij heb zien komen. Succes!

Na deze laatste woorden ben ik waarschijnlijk verwijderd of geblokkeerd. 

Ergens ben ik geïrriteerd en had ik het liefst nog wat willen zeggen. Maar misschien is het beter zo en moet ik de conclusie trekken dat je met sommige mensen geen gesprek kunt voeren. Mensen die hard roepen dat iedereen zich mag uitspreken, maar vergeten dat luisteren er ook bij hoort. 

Toch blijf ik het liefst een beetje naïef en blijf ik het proberen. Niet om te overtuigen, maar om mezelf eraan te herinneren dat lezen, luisteren en de juiste woorden vinden nog steeds zin heeft. Als we dat niet doen, wordt het veel te stil.