Elf jaar samen onderweg

Zij was 4, ik 22. Na 11 mooie jaren namen we afscheid. 

Het was 2014 toen ik haar leerde kennen. Ze glom toen als vanzelf. 
Haar glans vervaagde met de jaren en ze liep hier en daar wat krassen op.
Ik zal hand in eigen boezem steken: dat kwam vooral door mijn onvoorzichtigheid. Soms ook door andermans schuld, of brutaliteit.

Ze zag er misschien uit alsof ze tegen een stootje kon. 
Alsof het ons niks kon schelen hoe ze eruitzag. 
Ach, na een aantal jaren was dat misschien ook wel zo. 

Vooral in de donkere maanden van het jaar, brachten we veel tijd samen door. 
Als het regende zocht ik haar nog vaker op. 
Oh wat was ik dan blij met haar. 
Samen keken we naar de plassen op straat, de regenjassen en doordrenkte kapsels die voorbijfietsten. 
Voorbereid als ze was, lag er altijd wel een paraplu binnen handbereik.
Voor als ik haar toch weer alleen liet. 
Omdat ze zo klein was nam ik haar makkelijk mee. 
Waar we ook heengingen, we vonden altijd wel een plekje. 
Er was eigenlijk niets mis met haar. Toch heb ik haar gedag gezegd.

Ze ging mee met een ander, zonder enig woord, zonder tegenstribbelen.
Ik zwaaide haar uit, met een gek gevoel in mijn buik.
En als zij om had kunnen kijken, weet ik zeker dat ze dat had gedaan.