Categorie: Persoonlijk
-
Zij was 4, ik 22. Na 11 mooie jaren namen we afscheid. Het was 2014 toen ik haar leerde kennen. Ze glom toen als vanzelf. Haar glans vervaagde met de jaren en ze liep hier en daar wat krassen op.Ik zal hand in eigen boezem steken: dat kwam vooral door mijn onvoorzichtigheid. Soms ook door andermans…
-
Een maand geleden schreef ik hier over een online gesprek dat volgde nadat ik iets had geplaatst over het extreemrechtse geweld op het Malieveld op 20 september. Het was een gesprek met iemand die anders denkt dan ik en dat mocht er zijn. We probeerden elkaar misschien wel te overtuigen, maar raakten niet gefrustreerd of…
-
Een paar keer per jaar word ik bovengemiddeld kritisch op mijn uiterlijk. Mijn zoektocht naar waarom dat zo is leidde van onderzoek naar mijn niet-bestaande vrouwelijke cyclus – mijn hormoonspiraal doet zijn werk – naar het bestuderen van de astrologische kalender inclusief maanstanden en horoscopen. Het leverde me niet meer op dan smoesjes en affirmaties.…
-
Steeds vaker deel ik op Instagram iets wat politiek raakt. Dat vind ik best spannend. Niet omdat ik nou zoveel volgers heb, misschien wel juist niet. Want hoe meer volgers ik zou hebben hoe meer mensen het hopelijk ook met mij eens zouden zijn. Steun uit onbekende hoek, net zoals ik mij gesteund voelt door…
-
Als je iets eenmaal ziet, kun je het niet NIET meer zien. Als kind bleef ik staren naar een zwart wit schilderijtje dat bij mijn oma in de woonkamer hing. Het schilderijtje zelf stelde niet zoveel voor, maar het boeiende was dat het twee gezichten had. Als je goed keek kon je óf een mooie…
-
Ik ga al zolang ik me kan herinneren twee keer per jaar naar de tandarts. Of de mondhygiënist. Dat verschil begrijp ik na zoveel jaren nog steeds niet. In ieder geval is de behandelroutine al jaren hetzelfde. Het begint met zo’n gemeen haakje tussen elk spleetje (in mijn mond). Noodzakelijk kwaad om tandsteen weg te…
-
In het vliegtuig zit ik naast een moeder met haar twee kinderen. Zij zit in het midden, ik zit naast het jongetje aan de buitenkant van de vierzits. Hij kijkt met zijn oranje Turkish-Airlines-koptelefoon op naar een kinderprogramma. Na ongeveer een uur vliegen dekt zijn moeder hem toe met een dekentje. Onafgeleid kijkt het jongetje…
-
De uitspraak “je kan tegenwoordig niks meer zeggen” zit voor mij in de categorie ‘wat je niet meer kunt zeggen’. Door deze uitspraak rollen mijn ogen van achter naar voren. Ik laat een diepe, lange zucht zodat ik niets lelijks zeg. Vaak zijn het, op hun beurt, diep-zuchtende witte mannen. Met hangende schouders en een…
-
“Vertel me alsjeblieft als ik ook zo word.” Ik hoor het ze zeggen. Mijn ouders, zussen of vriendinnen. Allemaal ingegeven door een andere angst maar met dezelfde onderliggende boodschap: zo wil ik later niet zijn. Het object dat aanleiding geeft voor deze uitspraak, vertoont vaak gedrag dat zij op dat moment verafschuwen. Denk aan verzuurde,…
-
Ik ging voor het allereerst in mijn leven naar een personeelsfeest zonder dat ik tot het personeel behoorde. Het was een nieuwjaarsborrel bij het bedrijf waar mijn partner werkt. Aan de stilte op de weg ernaartoe merkte ik dat mijn vriend het, net als ik, best een beetje spannend vond. Hij werkt er nog maar…