Ik ga al zolang ik me kan herinneren twee keer per jaar naar de tandarts. Of de mondhygiënist. Dat verschil begrijp ik na zoveel jaren nog steeds niet. In ieder geval is de behandelroutine al jaren hetzelfde.
Het begint met zo’n gemeen haakje tussen elk spleetje (in mijn mond). Noodzakelijk kwaad om tandsteen weg te halen. Hierna gaat ze mijn tanden polijsten. De enige actie waar ik de naam van weet, omdat mijn tandarts (of mondhygiënist) dat altijd benoemt. Polijsten voelt een beetje als schrobben met een kindertandenborstel, en is niet echt vervelend. Ik vraag me eerder af of ik dit niet zelf thuis kan doen, maar dit heb ik nooit onderzocht of nagevraagd. Na het polijsten worden er twee watten in mijn wangen gepropt die mijn mond moeten openhouden, want ze spuit fluoride op mijn tanden. Die watten hebben de vorm van die zwembadslurven waar je als kind op bleef drijven. Daar moet ik elke keer weer aan denken. De fluoride moet twee minuten intrekken; dat hou ik bij op de klok maar duurt vaak langer (de klok tikt door en de euro’s lopen op). Tot slot, naspoelen met water en het leukste onderdeel, het waterstofzuigertje waarmee ze overtollig kwijlwater afvoert. Dat voelt als geoorloofd spugen. Hierna mag de stoel weer omhoog en maken we direct een nieuwe afspraak voor over een half jaar. “Dan staat het maar.”
Vorige week was het weer tijd voor mijn halfjaarlijkse afspraak. En dit keer, toen ik de deur uitliep, bekroop me een gek gevoel. Hoe kan het nou dat ik al minstens 20 jaar op deze stoel lig en nooit vragen stel? Dat ik een rekening krijg en die zonder te bekijken betaal? Ik heb geen flauw idee wat er precies gebeurt en of het allemaal écht nodig is. Een beetje zoals bij de automonteur, alleen ben ik nu zelf de auto.
Is het mijn vertrouwen in de medische wereld? Speelt het witte-jas-effect een rol? Of is het toch mijn lichte vorm van hypochondrie wat zorgt voor passieve acceptatie en behoefte aan preventie? Het enige wat ik zeker weet is dat ik nog nooit een gaatje heb gehad. Daar ben ik stiekem, suf maar waar, best trots op. En daar hou ik me elke keer maar aan vast als ik in die stoel lig of als ik de rekening klakkeloos betaal.
Ik zou graag willen weten of er mensen zijn die wel vragen stellen aan hun tandarts (mondhygiëniste mag ook). Dan kan ik díe mensen weer vragen stellen over nut, noodzaak, behandelroutines, het hebben van (geen) gaatjes én hoe zij het in hemelsnaam voor elkaar krijgen om vragen te stellen met hun mond open.
Geef een reactie