Shit, denk ik. Wat wordt mijn tactiek?
Eerlijk zijn voelt het best dus ik zeg ‘nee’.
De man begint uit te leggen hoe dit in zijn werk gaat. De verschillende stappen, en waar hij op let als hij bij iemand thuis komt. Ik luister half geïnteresseerd, deels afgeleid door mijn eigen ronddwalende gedachten. Voor welk bedrag zou hij het doen? Wat vind hij mooi en wat niet? Hoe lig ik in de markt?
Dan haalt hij een paarse map tevoorschijn. Een multomap, die heb ik al sinds de middelbare school niet meer gezien. Wat is hij goed voorbereid, denk ik. Ik voel me speciaal. Of zou hij dit bij iedereen doen?
Hij komt op mij zelfverzekerd en betrouwbaar over. Misschien komt dat door zijn leeftijd. Had hij mijn vader kunnen zijn? Nee, deze man moet onder de 65 zijn. Anders zou hij met pensioen zijn. Of kun je gewoon blijven werken in deze branche?
Al snel volgt de volgende vraag waar ik de zenuwen van krijg. “En, aan welke prijs zat je zelf te denken?” Het valt even stil. Nu komt het aan op tactiek en het wel of niet opvolgen van alle ongevraagde adviezen die ik in de aanloop hiernaartoe heb gekregen. Niet te laag zitten, niet onzeker overkomen. “Zo richting de 3 denk ik toch wel”. Ik bluf maar wat.
“Ja, dat denk ik ook” zegt de man stevig en hij vervolgt zijn uitleg. Van verkoopstrategie tot het inplannen van bezichtigingen. Ik luister half, de euro’s overwaarde dwarrelen door mijn gedachten.
Geef een reactie