Ontzien bestaat niet

Als je iets eenmaal ziet, kun je het niet NIET meer zien. 

Als kind bleef ik staren naar een zwart wit schilderijtje dat bij mijn oma in de woonkamer hing. Het schilderijtje zelf stelde niet zoveel voor, maar het boeiende was dat het twee gezichten had. Als je goed keek kon je óf een mooie jonge vrouw zien, óf een grof-geneusde oude vrouw. Als klein meisje was ik de enige die de oude vrouw niet zag. Dit leidde natuurlijk tot grote frustratie. Mijn zussen, mijn ouders en ieder ander zag haar wel. Met allerlei aanwijzingen probeerden zij mij op het juiste oogspoor te brengen en uiteindelijk lukte het mij ook om beide gezichten te zien. Ik begrijp niet waarom ze mij hielpen, want vanaf het moment dat ik de oude vrouw zag, was er geen bal meer aan. Bovendien is het natuurlijk veel leuker om een jonge mooie vrouw te zien. Maar dat is mijn mening.

Ontzien bestaat niet. Volgens het woordenboek bestaat het écht niet, want de officiële betekenis van ontzien heeft niets met onontkomelijke waarnemingen te maken. Ontzien is iets gemakkelijker maken of voorzichtig met iemand omgaan. Daar is in mijn geval geen sprake van. Sterker nog, het wordt me juist alleen maar moeilijker gemaakt. Alles wat ik liever niet zie, begint steeds meer een doorn in het oog te worden.

De theorie dat je iets eenmaal gezien, niet meer kunt ontzien geldt voor een heleboel dingen. Een schilderij wat scheef hangt, een verfvlek op de muur, de neusharen van een collega, hangende oorlellen van de buurvrouw, de vuile sokken van je partner, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En helaas geldt dit ook voor mijn eigen oudersdomsverschijnselen. Een opkomende rimpel, een grijze haar, slappere huid. Ik houd mijn hart vast voor alles wat nog komt, en wat ik niet meer kan ontzien – en dus ook niet kan ontkennen.

Mijn omgeving probeert mij gerust te stellen dat het allemaal wel meevalt. “Grijze haren? Ik zie ze niet!” “Botox? Waarvoor?” Het ergst vind ik de mensen die zeggen dat het bij het leven hoort. Zij ontkennen de aftakeling niet maar accepteren het. Angstaanjagend.

En terwijl zij mij proberen te ontzien als het gaat om ouderdom, verlang ik naar de versie van mijzelf die alleen maar een jonge, mooie vrouw ziet.