Een slogan die vaak verschijnt op mijn Instagram. Een die ik zelf ook heb gedeeld na het afschuwelijke bericht dat de 17-jarige Lisa na een avond uit met vrienden nooit meer thuis is gekomen.
De tekst van Nienke ’s Gravemade over het rode handtasje is beeldend en enorm herkenbaar. Hoe vaak ben ik niet zo snel mogelijk alleen naar huis gefietst, oortjes in, mijn telefoon in mijn zak en mijn vader op speed dial. Mijn ouderlijk huis bevond zich aan de andere kant van de stad, omringt door een bos. Ik beloofde mijn ouders dat ik eromheen zou fietsen, in plaats van doorheen. Dat kostte me zeker 10 minuten extra, dus je raad het al: dat deed ik als luie onverschrokken tiener natuurlijk niet. Wanneer mijn moeder vroeg of er een jongen met me mee kon fietsen zodat ik niet alleen hoefde, loog ik steevast dat er vast wel iemand dezelfde kant op ging. Ook dat was vaak niet zo.
Hoe ouder ik werd, hoe voorzichtiger – of eigenlijk hoe banger – ik werd. Me bewust van de positie die ik had, als 17-jarig meisje alleen op een fiets. Vaak deed ik mijn capuchon op, zodat mijn blonde haren niet zichtbaar waren. Hakken droeg ik nooit, wat ik als voordeel zag, want zo herkende een potentiële verkrachter mij misschien minder snel als prooi. Ik leerde op jonge leeftijd al dat ik in geval van nood beter “brand” moest roepen dan “help”, omdat mensen bij brand eerder geneigd zijn om te komen.
Je kunt nog zo voorzichtig zijn, als vrouw loop je altijd een risico om betast, aangevallen, verkracht, mishandeld of vermoord te worden. Natuurlijk is er voor mannen ook een risico. Maar alleen al vanwege het verschil in fysieke kracht, is die kans kleiner.
Mijn vriend vroeg vanochtend, na het lezen van de krant: ‘’wat kunnen we hier nou tegen doen?’’
Het liefst schreeuw ik uit dat alle mannen hun tengels thuis moeten houden. Dat ze moeten ophouden met denken dat ons lichaam van hen is. Waar halen ze het gore lef vandaan om aan ons te zitten? Alsof wij minder waard zijn dan zij.
Toch zou dat te makkelijk zijn. En onterecht. Want ik weet ook dat er veel mannen zijn – partners, broers, vaders – die met pijn in hun hart dezelfde krantenkoppen lezen. Die zich machteloos voelen en hun vrouwen en kinderen willen beschermen tegen onheil en kwaad.
Het is een vraag waar ik het antwoord niet op heb, en waar misschien ook wel geen antwoord op ís. Veiligheid blijft een illusie, is nooit een gegeven.
Wel kunnen we met opvoeding, educatie, handhaving en toezicht proberen het normbesef én het gevoel van veiligheid te vergroten.
Al is het maar door bewustzijn te creëren.
Door te erkennen dat met je sleutels tussen je vingers fietsen níet normaal is.
Dat je geen broek over je rokje hoeft aan te trekken om veilig thuis te komen.
Dat je je locatie niet hoeft te delen, en gewoon de kortste weg naar huis zou moeten kunnen nemen.
Niemand heeft garantie om de volgende dag mee te maken, maar recht op de nacht zou toch haalbaar moeten zijn.
Geef een reactie