Ik ging voor het allereerst in mijn leven naar een personeelsfeest zonder dat ik tot het personeel behoorde. Het was een nieuwjaarsborrel bij het bedrijf waar mijn partner werkt. Aan de stilte op de weg ernaartoe merkte ik dat mijn vriend het, net als ik, best een beetje spannend vond. Hij werkt er nog maar net en daarnaast is hij, ook net als ik, gevoelig voor wat anderen van hem vinden. Je druk maken om de mening van anderen levert natuurlijk niks op, dat weet ik ook wel. Je komt er vaak toch niet achter wat mensen écht van je vinden én je kunt nooit door iedereen aardig gevonden worden. Ook heb ik, net als mijn vriend, over iedereen wel iets te zeggen. Dus waarom zou dat andersom niet zo zijn? Zoveel mensen zoveel meningen.
Van tevoren sprak ik met mezelf af om me niet anders voor te doen en bovenal mezelf te blijven. Ervan uitgaande dat mijn vriend dat ook een goed idee vond. Ik heb dat niet aan hem voorgelegd, want zoals ik net zei: zoveel mensen zoveel meningen. Ik maakte een voorstelling van hoe de borrel zou gaan, met wie ik zou gaan praten of wat ik wou vragen. Ik was dus heerlijk aan het overdenken. Ook dat levert nooit zoveel op helaas.
Zelf kom ik niet zo vaak in een sociale situatie waarin ik niemand ken én waar wel verwacht wordt dat ik mijn sociale beentje voorzet. Dat laatste is natuurlijk leuk voor mijn partner aangezien het zijn collega’s zijn, maar zelf word ik ook een stuk vrolijker als ik tijdens een borrel minstens één gesprek heb waar ik energie van krijg. Ik nam me daarom voor om de kerstgesprekken (veel gegeten en gedronken) en de goede voornemens (meer sporten-gezonder eten) te vermijden.
Maar over wat praat je dan wel, in een vreemdengezelschap? Vreemden die met elkaar verbonden zijn doordat ze passie hebben voor hun werk. Werk waar ik niet over kan meepraten omdat ik er niks van af weet en ook niet de indruk wil wekken alsof ik daar wel iets van afweet omdat ik wel weet dat zulke gesprekken uiterst ongemakkelijk kunnen aflopen. Weetjewel?
Ik zal verklappen: ik had dus een onwijs leuke avond. De door mij aangetikte gespreksonderwerpen liepen uiteen van reizen door Latijns-Amerika tot intergenerationele trauma’s en het gedachtegoed van seriemoordenaars. Precies wat ik leuk vind! (voor de mensen die mij niet kennen: geen grap).
Was het die verrassende combinatie van gesprekken die de avond zo geslaagd maakte, of was ik gewoon heel erg opgelucht dat ik zonder al teveel sociaal ongemak de avond doorkwam? Wie zal het zeggen? Zoveel mensen, zoveel meningen. Ik heb me in ieder geval voorgenomen om vaker open te staan voor nieuwe ontmoetingen. Een volgende borrel als plus-1 zou ik ook niet zo spannend meer vinden. Ik ga gewoon weer als mezelf. Wat een ander daar ook van vindt.
Geef een reactie