Steeds vaker deel ik op Instagram iets wat politiek raakt. Dat vind ik best spannend. Niet omdat ik nou zoveel volgers heb, misschien wel juist niet. Want hoe meer volgers ik zou hebben hoe meer mensen het hopelijk ook met mij eens zouden zijn. Steun uit onbekende hoek, net zoals ik mij gesteund voelt door mensen die ik volg maar niet ken. Van journalisten, tot wetenschappers tot influencers. Mensen die zich op tv uitspreken of op social media een pakkende tekst schrijven. Woorden die precies vertellen wat er in mijn hoofd omgaat. Dapper vind ik dat.
Zelf vind ik het spannend om iets te delen, want wat als mijn volgers, kennissen, vrienden en familie niet hetzelfde denken? Wat als mijn woorden hen het harnas in jagen en de kloof tussen hen en mij (nog meer) vergroot?
Het is een tijd waarin geschreeuw en extreem taalgebruik de boventoon voert. Waarin de ander niet gezien wordt maar verafschuwt. Wegkijken, zuchten of zelfs schelden is normaal. Luisteren, empathie of begrip is zeldzaam.
Ik vind het spannend omdat ik mij niet altijd gewapend voel met kennis en de juiste woorden. En dan besef ik dat de ‘juiste’ woorden ook iets van gisteren lijken te zijn.
Zelfs in mijn bubbel worden verschillen zichtbaar en spanningen voelbaar. En helaas vaak niet bespreekbaar. Uit angst voor afwijzing of emoties die we liever niet voelen.
De tijd van conflict vermijding is voorbij. Ik wil niet meedoen in de chaos maar wel in de discussie. Binnen mijn bereik delen wat ik zie gebeuren, op tv maar ook vooral om mij heen.
Een online gesprek
Één dag na de anti-immigratie demonstratie, of beter gezegd: escalatie, op het Malieveld plaatste ik een filmpje van de NOS. Op dit filmpje waren beelden te zien van vechtpartijen, brandstichting, vernieling en al het andere geweld wat plaatsvond. Ik zette daarbij de tekst: ‘Onveilig Nederland. Door wie?’
Uit onverwachte hoek kreeg ik een reactie van iemand die duidelijk een andere mening had dan ik. Want hoe ervaarde ik de veiligheid in Nederland, buiten deze beelden om?
Ik reageerde.
Het veranderde straatbeeld in grote steden als Den Haag moest mij als vrouw toch zijn opgevallen?
Ik reageerde. De toename van mensen met cultuurverschillen en onverenigbare waarden als oorzaak van onveiligheid maar ook woningnood, zorg-tekorten en al het andere.
Ik reageerde.
En zo belandde ik in een online gesprek wat allerlei emoties opriep.
- Ongemak – door het starten van een gesprek met iemand die ik normaal niet spreek.
- Nieuwsgierigheid – naar zijn argumenten.
- Verbazing – door de grote verschillen tussen ons.
- Vastberadenheid – niet om gelijk te halen, maar hem een ander perspectief te bieden.
- Teleurstelling – bij het besef dat er meer mensen zijn die zo denken als hij.
- Hoopvol – dat er vast nog veel meer mensen denken zoals ik.
We luisterden (of in ieder geval lazen), we dachten na en schreven terug. Het was een gesprek zonder verwijten, ondanks dat we het niet eens werden. En misschien is dat al meer dan je mag verwachten tegenwoordig.
Terwijl de wereld steeds harder lijkt te schreeuwen, blijf ik oefenen in spreken. Niet om te overtuigen, maar om verbonden te blijven.
Geef een reactie