Een paar keer per jaar word ik bovengemiddeld kritisch op mijn uiterlijk.
Mijn zoektocht naar waarom dat zo is leidde van onderzoek naar mijn niet-bestaande vrouwelijke cyclus – mijn hormoonspiraal doet zijn werk – naar het bestuderen van de astrologische kalender inclusief maanstanden en horoscopen. Het leverde me niet meer op dan smoesjes en affirmaties.
En na de zoveelste “ik ben goed zoals ik ben” in de spiegel die ik liever vermijd dan bekijk, gaf ik eraan toe. Ik plande een botox-afspraak in.
Ook dat was nogal een gepuzzel. Ik sport veel dus een afspraak ‘s ochtends komt nooit uit, en met de aanbevolen ‘downtime’ van 24 uur komt een afspraak ‘s middags dus eigenlijk ook nooit uit. Ook wil ik het liefst bij een arts die in de eerste plaats ook echt arts is; het liefst de eigenaar van de kliniek én gaat mijn voorkeur naar iemand die er zelf natuurlijk uit ziet op de foto’s. Dat laatste klinkt misschien wat tegenstrijdig, maar dat is het niet. Het is uit voorzorg, zodat ik bij iemand in de stoel lig die mij begrijpt als ik zeg dat ik eigenlijk zo min mogelijk wil laten doen en wil dat het zo min mogelijk opvalt. Dat is dan weer wèl tegenstrijdig, maar je snapt vast wat ik bedoel.
Jaren geleden toen ik ook in zo’n ongelukkig-met-mezelf-fase zat, had ik een “adviesgesprek” bij een goed aangeschreven kliniek in Den Haag. Achteraf gezien ging dat advies nogal ver. Na tien minuten liep ik weg met vijf verschillende folders en een minderwaardigheidscomplex. Ik heb daar uiteindelijk niks laten doen, voornamelijk door het kostenplaatje van alle vijf de folders bij elkaar opgeteld. Een ding is zeker: geld gutst tegen de plinten in de behandelkamers van cosmetische klinieken.
Dat geld had ik toen niet. Maar hoe ouder, hoe meer salaris, hoe verleidelijker de aanbiedingen in de gelikte glanzende folders. En toegegeven.. hoe meer (opkomende) rimpels.
Twee weken geleden plande ik een afspraak in voor over zes weken. In deze twee weken heb ik al vier keer op het punt gestaan de afspraak weer te annuleren. Niet omdat die affirmaties toch zijn werk doen, was dat maar zo. Ook niet omdat mijn horoscoop zegt dat ik het niet moet doen. Die zegt juist dat ik moet doen waar ik blij van word, en hoewel dat nogal generiek advies is, volg ik dat graag op en ben ik nog niet gestopt met mijn havercappuccino’s buiten de deur.
De twijfel zit hem ook niet in de ambivalente houding tegenover cosmetische ingrepen die ik net als veel andere vrouwen heb. Mijn feministische ik wil vechten tegen het schoonheidsideaal, maar toch doe ik eraan mee. Ieder ander ontraad ik het (niet nodig!!) maar bij mezelf kan ik direct drie dingen opnoemen die ik graag anders zou willen zien. Herkenbaar vrouwen?
Nee, de twijfels gaan over geld. Mijn fulltimebaan bij de overheid heb ik onlangs opgezegd en nu blijft de bankrekening op de 24e van de maand gruwelijk leeg. Net als de andere dagen van de maand trouwens. Alles behalve verstandig om nu een paar honderd euro uit te geven aan ijdelheidsinjecties.
Ik geef het nog een week of twee voor ik een beslissing maak. In die twee weken hoop ik dat die affirmaties toch gaan werken óf mijn horoscoop voorspelt dat ik wat financiële meevallers krijg.
(@Universum: beiden mag ook)
Geef een reactie