Twee vrouwen in één week vermoord door hun (ex)partner. Hoe kan ik hier niet iets over schrijven?
De eerste keer dat ik het woord ‘femicide’ hoorde, was in de collegebanken van de Rechtenfaculteit van de Universiteit Leiden. Inmiddels is dat zo’n 12 jaar geleden. (Ik was een vroege leerling, maar ben ook helaas niet zo jong meer).
Ik studeerde criminologie en bijna elk vak wat ik kreeg, vond ik mega interessant. Toch zijn er slechts een paar colleges en docenten die mij na al die jaren zijn bijgebleven. Een van die docenten is hoogleraar Marieke Liem met haar college over verschillende soorten moord, motieven en achtergronden. Wat beweegt iemand die zijn kind vermoord (infanticide)? Of zijn vader (patricide) of moeder (matricide)? En voor de mannen die denken dat er geen woord bestaat voor mannenmoord (ahh sneu!), die is er wel: androcide. Die term hoor of zie je nauwelijks en dat is niet zielig, eerder doodnormaal.
In de artikelen die ik lees over vermoorde vrouwen zie ik Mariekes naam vaak terugkomen als expert op het onderwerp. Naast haar vele onderzoeken en publicaties werkt zij sinds vorig jaar aan de Femicide Monitor. Een database waarin alle vrouwelijke slachtoffers van moord en doodslag worden opgenomen.
In veel gevallen spreekt men van femicide, hoewel femicide niet één op één hetzelfde is als vrouwenmoord. Dit is natuurlijk een definitiekwestie, een die ik liever zou willen verplaatsen naar de term ‘huiselijk geweld’, wat toch ook ergens wel een beetje gezellig klinkt, vind je niet? Ik hoorde laatst de term ‘intiem terreur’, ik weet ook nog niet zo goed wat ik daarvan vind.
Het gebruik van passende en juiste termen helpt om het probleem zichtbaar te maken. En met name het stoppen met sugercoaten wat niet te sugarcoaten valt. Zoals het woord ‘familiedrama’ boven een stuk tekst waaruit blijkt dat man zijn hele gezin doodschiet. Ik krijg er steeds meer de kriebels van. Tegelijkertijd moeten we ons niet verliezen in definitiekwesties maar juist focussen op het echte probleem: er gaan teveel vrouwen dood in Nederland, door toedoen van mannen.
De Femicide monitor geeft Nederland inzicht in cijfers en door onderzoek te doen naar individuele zaken komt er hopelijk ook meer inzicht in wat er wanneer mis gaat. Om op die manier (nieuwe) interventies te bedenken en vooral ook (op tijd!) in te zetten.
Maar naast die monitor en de onderzoeken die plaatsvinden hebben we zelf een verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid om met elkaar te praten, zowel binnen als buiten relaties. Hulp te bieden of een extra vraag te stellen aan de vrouw die je kleiner ziet worden, wanneer haar partner belt. In te checken bij die vriendin die je, sinds dat zij een vriend, heeft minder spreekt en ziet. Maar ook bij die vriend van wie de relatie net uit is, of bij wie je merkt dat hij zijn emoties niet kwijt kan.
Voor de twee vrouwen die deze week zijn vermoord is het te laat. Maar voor alle andere vrouwen in Nederland nog niet.
Femicide in Nederland 2014-2024
Geef een reactie